Foto's van mijn kindertijd

Gepubliceerd door Oliane op 7 mei 2019

Foto’s van onze kindertijd, kunnen net als dromen, een wekfunctie hebben voor verdrongen gevoelens (herinneringen) en ons helpen herinneren hoe we ons als kind voelden, wat we nodig hadden en naar verlangden. Het bestuderen, soms met een loep, van mijn kinderfoto’s heeft iets te maken met liefde voor mezelf en trouw zijn aan wat ik heb meegemaakt als kind. Want hoe kunnen we onszelf liefhebben, maar ook een ander liefhebben, ons kind of onze partner, als we geen interesse hebben voor het kind dat we zelf zijn geweest en niet willen weten hoe het zich voelde en wat het nodig had? Zijn lijden niet serieus nemen? Volgens mij is dat niet mogelijk. Met enkele foto’s van mijn kindertijd deel ik graag mijn vroege ervaringen met lezers die niet willen vluchten voor hun eigen herinneringen.

 mijn baby.jpg

Dit kleine meisje hongerde naar liefde. Maar aan haar behoeften werd niet tegemoetgekomen. Het was een koude, ongevoelige en onverschillige wereld waarin ze was terechtgekomen. In haar ogen lees ik angst, ontreddering en wanhoop. Houden ze dan niet van mij? Ben ik een slecht kind? Dat waren mijn authentieke gevoelens.

Mijn baby 2.jpg

Hier zette mijn moeder me op de tafel en diende ik voor haar vermaak en dat van haar zus die erbij stond te lachen. Ik was me hier volledig bewust dat ik voor hun vertier gebruikt werd en dat het niet ging om mijn behoeften. Ik kan aan mijn gezicht zien dat ik mijn natuurlijke gevoelsreacties en de ellende die ik te verduren had sterk onderdrukte. Dat lees ik uit de naar beneden gerichte blik (niet gehecht met moeder en depressief) en vervlakte gelaatstrekken. Dit zijn aanwijzingen voor angst en stress die de spieren en bloedvaten in het gezicht doen verkrampen, samentrekken en het gezicht een strak en bleek aanzien geven.

    

Mijn baby 4.jpg 
Een schreeuw om aandacht. Hier probeerde ik met de
mogelijkheden die ik had -buiten bloot in bad hoorde 
niet en weigeren mijn badpak aan te doen- de
affectieve aandacht van mijn moeder te krijgen. 

 

mijn baby5.jpg

De uitzichtloosheid van het kind. Met bijna vijf jaar was ik me ervan bewust dat mijn treurige situatie nooit zou veranderen. Gevoelens van machteloosheid, hulpeloosheid, vertwijfeling en pijn waren mijn eerste formatieve ervaringen. In de blik waarmee ik hier naar mijn moeder keek die de foto nam zie ik wrok voor alles wat ze me verschuldigd bleef.  

 

mijn kind 6.jpg

Ik probeerde op mijn vingers te fluiten om ergens goede gevoelens aan te ontlenen. Na een tijdje slaagde ik erin in verschillende vinger combinaties te fluiten.

 

mijn kind 7.jpg

Op deze klassenfoto ben ik een jaar of zeven, acht. Ik voelde mij een heel angstig en onzeker meisje en dat is aan mijn houding te zien. Zonder zelfvertrouwen en gevoelens van waardigheid. Met diepe schuldgevoelens. Zonder autonoom en onafhankelijk te zijn en te weten wie ik echt was. Geïsoleerd, eenzaam en doodongelukkig en ik begreep niet waarom. Vanaf het begin van mijn leven, ieder uur, onafgebroken, jarenlang heb ik met de onderdrukte trauma’s moeten leven en daarmee mijzelf moeten verraden. Er bleef mij niets anders over dan mijn herinneringen te verdringen en mijn gevoelens te onderdrukken en deze te ontkennen. Niemand zag dat mijn ouders mijn ziel vermoord hadden en hoe het kind leed. Want anders dan een volwassene kan een kind zichzelf niet helen zonder de hulp van een ander mens die haar ervaringen bevestigt….

Toen ik later eenmaal toegang kreeg tot mijn vroegste ervaringen en mijn gevoelens uit de mist tevoorschijn kwamen moest ik voelen wat ik als kind niet kon voelen. Zonder de natuurlijke opioïden die lang de pijn in mijn lichaam verdoofd hadden. Dat was zeer pijnlijk maar ook zeer bevrijdend en het gaf me veel inzicht in psychologische mechanismen. Als volwassene hebben we de onderdrukking niet meer nodig die ons als klein kind moest beschermen die pijn te voelen. Onze ware gevoelens verloochenen is een leeg en oppervlakkig leven. Het verhindert in het hier en nu dat we authentiek en bewust zijn en echt kunnen liefhebben. We blijven dan het afhankelijke kind van onze misbruikende ouders. Die keuze heb ik niet gemaakt.

 

 

 

Tags:

Picture 44.jpg

Laatste artikelen

Archief

Platform onze kindertijd © Rupz | Inloggen beheerder.