Als blindheid de leiding heeft
Beste mevrouw,
Ik was geschokt om in het tijdschrift Deviant en in diverse internetartikelen te lezen dat er onder psychiaters een trend gaande is om steeds vaker hulp bij zelfdoding te verlenen aan psychiatrische patiënten, en dat u de stuwende kracht achter deze ontwikkeling bent bij GGZ inGeest.
Met deze brief hoop ik bij u en andere betrokkenen een innerlijk bewustwordingsproces op gang te brengen: het inzicht dat psychische symptomen – zoals depressie, anorexia, psychoses en gewelddadigheid – niets anders zijn dan een gecodeerde expressie van wat een kind in zijn eerste levensjaren heeft doorgemaakt. Tot nu toe zijn hulpverleners in de geestelijke gezondheidszorg (en de medische wereld) nauwelijks emotioneel vertrouwd met deze feiten. Het is essentieel dat dit verandert, omdat dit inzicht kan helpen levens te redden en zowel psychische als lichamelijke problemen werkelijk te genezen.
Het hangt namelijk mede van de omgeving af of een cliënt geneest van een psychische aandoening. Als die omgeving de waarheid kan verdragen dat de symptomen het gevolg zijn van kindermishandeling in de vroege jeugd, en dat kinderleed niet verloochent, kan de persoon in therapie deze vroegkinderlijke gevoelens doorleven en verbaal verwoorden. Mijn ervaring is dat zij hierdoor nauwelijks nog de behoefte voelen hun leven te beëindigen. Depressies, psychoses en andere aandoeningen kunnen genezen als er een empathische getuige is die met hen meevoelt, samen op zoek gaat naar de gevoelens van het kind dat zij ooit waren, en helpt woorden te geven aan dat leed. Wanneer we de kant van het voormalige kind kiezen en helpen om de boosheid, woede en het verdriet over het gedrag van de ouders te uiten, kunnen zij zich uit de destructieve binding met hun ouders losmaken en een bevrijd leven leiden.
U zegt in Deviant dat bij schizofrenie, ernstige persoonlijkheidsstoornissen en bipolaire stoornissen alleen de symptomen bestreden kunnen worden, het leed verzacht kan worden of mensen geleerd kan worden ermee te leven, maar dat genezen meestal niet lukt. Over een cliënt van u, René Johannesma, die u in 2014 hielp bij zelfdoding, zegt u dat hij ‘verkeerd gebakken’ was, omdat hij er zonder hulp en steun niet in slaagde zich los te maken van degenen die zijn integriteit schonden. Dat laat zien hoe moeilijk het is een omgeving te vinden waarin men de waarheid kan verdragen dat de symptomen een reactie zijn op het gebrek aan ouderlijke gevoeligheid en respect, uitbuiting, mishandeling, minachting, spot en het negeren van gevoelens en behoeften in de vroegste levensjaren van de betrokken persoon.
Op de bovenstaande manieren wordt de schuld van de problemen bij de cliënt gelegd en het onderwerp 'kindertijd' vermeden. Dankzij nieuwe wetenschappelijke inzichten over het jonge brein kunnen we met zekerheid zeggen dat niemand 'verkeerd gebakken' op de wereld komt. Deze ontdekkingen bevestigen dat een kind onschuldig wordt geboren en dat het vermogen om tot een liefdevol en empathisch mens op te groeien, afhankelijk is van de behandeling in de eerste levensjaren.
Mij wordt weleens gezegd dat het de ouders zou kwetsen en schuldgevoelens zou bezorgen als we hen als de oorzaak zien van de psychoses, depressies, anorexia of suïcideneigingen. Maar waarom moeten ouders gespaard blijven voor de manier waarop ze met hun jonge kinderen omgingen? En waarom is het een taboe om de verwondingen uit de kindertijd bij de naam te noemen? Het komt mij onbelangrijk voor of iemand schuldgevoelens krijgt als het erom gaat zo’n belangrijk inzicht te ontdekken: dat de symptomen van onze zoon of dochter het antwoord zijn op de manier waarop we met hen omgingen toen ze nog heel klein waren.
Uit ervaring met mezelf en anderen weet ik dat het heel goed mogelijk is om uit onze 'slaap' te ontwaken zonder ons schuldig te voelen over onze onwetendheid over wat een kind nodig heeft. Dit geldt ook voor de ongevoelige manier waarop onze eigen ouders met ons omgingen, waarbij zij herhaalden hoe zij zelf behandeld waren. Door deze pijnlijke bewustwording kunnen we tot rouw komen en met deze kennis groeien als de persoon die we in wezen al zijn. De wonden van de cliënt kunnen helen zodra hij verantwoordelijkheid neemt voor al zijn gevoelens, inclusief die uit zijn vroegste geschiedenis. Zo worden trauma’s niet langer overgedragen op volgende generaties en wordt de keten van misbruik doorbroken.
De blindheid binnen de geestelijke gezondheidszorg voor het verband tussen psychische aandoeningen en kindermishandeling is een gevolg van de manier waarop we zelf zijn grootgebracht; het heeft niets met wetenschap te maken. We zouden de aangeleerde theorieën in twijfel kunnen trekken en oprecht kunnen luisteren naar de cliënt om de informatie over kindermishandeling met elkaar in verband te brengen. Maar bovenal hebben we de moed nodig om de onderdrukte gevoelens uit onze eigen geschiedenis te bevrijden en te doorleven, in plaats van ons hiervoor af te sluiten en deze te verloochenen.
Deze benadering van cliënten, waarbij de ervaringen uit de kindertijd centraal staan, staat in schril contrast met alle vormen van behandelingen die ik ken. Daarin gaat het vaak om het aanleren van nieuw gedrag of het leren omgaan met depressie, agressie of psychose door middel van bijvoorbeeld positieve gedachten of ontspanningsoefeningen. De kindertijd wordt in die gevallen gemeden, zoals ik zelf heb ervaren bij de ggz-instelling waar ik werkte. Telkens wanneer ik de invloed van de kindertijd ter sprake wilde brengen, stuitte ik op grote weerstand en werd ik door mijn collega’s geïsoleerd.
De weerstand onder behandelaars om cliënten vragen te stellen over hun kindertijd — vragen die hen zouden helpen zichzelf beter te begrijpen — en de defensieve houding om vroegkinderlijke gevoelens bij de behandeling te betrekken, wijzen op een taboe dat angst heet. Men verwijst naar theorieën die, ondanks hun wetenschappelijke dekmantel, niets met wetenschap te maken hebben. Dit komt doordat ze bestaande feiten, zoals de gevolgen van kindermishandeling voor lichaam en geest, negeren en in plaats daarvan andere feiten verzinnen of uit hun eigen theorieën afleiden, wat men van elkaar gedoogt. Ik heb gezien hoe mensen in nood op een dwaalspoor worden gebracht en worden gehinderd in het ontdekken van de waarheid over wat hun vroeg in hun leven is overkomen.
Mensen ervaren het als bevrijdend wanneer zij kunnen praten en voelen dat zij begrepen worden; dat er iemand is die oprechte interesse toont in de psychische terreur die zij als jong kind moesten doorstaan. De vernedering, de uitbuiting en de eenzaamheid.
Het is onvermijdelijk dat dit de behandelaar herinnert aan zijn eigen kindertijd en jeugd – ervaringen waar hij liever niet aan herinnerd wil worden en waar hij waarschijnlijk bang voor is. Toch moeten we deze gevoelens doorleven om de ziektesymptomen van onze cliënten gevoelsmatig te kunnen verstaan. De symptomen zijn immers de enige ware taal waarmee de cliënt kan communiceren. Dat u die taal niet begrijpt, komt doordat u zich heeft afgesloten voor het kleine meisje dat u ooit was; daarmee onthoudt u de cliënt de waarheid.
Ik hoop met mijn brief bij te dragen aan een geheel nieuwe situatie binnen de ggz waar men zich op kan oriënteren. Een situatie waarin we van blinde mensen ziende mensen maken, die moderne wetenschappelijke inzichten over het belang van empathie in de vroegste levensjaren optimaal benutten en emotioneel integreren in het fundament van hun vak.
Met vriendelijke groet,
Oliane Roos
Brief verzonden aan mevrouw Paulan Stärcke GGZ inGeest
Tags:
Opmerkingen
Open brief aan Paulan Stärcke, waarnemend geneesheer-directeur ggz inGeest
3 mei 2016
olane roos Mod • 10 maanden geleden
Gepke de Leef 26 februari 2017
Psychehater Paulan Starcke is een psychopaat die gestopt moet worden. Voor de derde maal heeft zij geprobeerd met valse zogenaamde geneeskundige verklaring mij weg te stoppen in KIB van Arkin Amsterdam.
OlaneRoos 2 maart 2017
Beste Gepke,
Ik weet niet of Paulan Stärcke een psychopaat is, zoals u schrijft, maar als u zegt dat zij geprobeerd heeft u tegen uw wil in KIB van Arkin te brengen dan is dat verkeerd. Daar spreekt voor mij geen respect uit voor uw wil en waardigheid en gebrek aan empathie en liefde. Er klinkt een behoefte in door aan macht en
controle, zoals heel veel mensen behoefte voelen aan macht en controle over anderen met theorieën, medicatie, regels enzovoort en zijn ongevoelig voor het lijden van kleine kinderen en hebben geen begrip voor het eigen leed als klein kind.
Pas wanneer een hulpverlener zijn of haar eigen ellende kan voelen zal hij of zij ook de noodsituatie van een ander mee kunnen voelen. 'Op die weg', schrijft Alice Miller in Zelfkennis in Ballingschap, 'kunnen zij ook andere mensen begeleiden als wetende getuigen en hun observaties en gevoelens bevestigen, hen beschermen tegen zelfvernietiging, hen hun empathie laten voelen maar niet meer dan dat.’
Ik ben het met Miller eens als zij schrijft dat we de confrontatie met het eigen verleden van niemand kunnen afdwingen. Want dat kan de betrokkene alleen zelf aangaan en de wreedheid en domheid erkennen van de ouders uit de kindertijd en de woede bewust beleven. Dan hoeven we de geschiedenis van uitbuiting en misbruik niet met onszelf te herhalen of met onze kinderen,
kleinkinderen en cliënten. De teksten van Alice Miller zijn in haar dertien boeken en op het internet te vinden voor professionals die nog steeds vast zijn blijven zitten in de traditionele, destructieve, misbruikende manier van denken die zij al heel vroeg van hun ouders leerden.
U bent echter niet meer het kleine meisje dat niets mocht voelen en haar ouders moest 'pleasen' om te overleven en u hoeft niet meer in deze afhankelijkheidssituatie te blijven. Want als volwassene zijn we vrij te VOELEN. U kunt het kleine meisje dat in u leeft beschermen en haar niet langer afhankelijk houden van haar ouders die de ggz vertegenwoordigt. Als we proberen
hen te veranderen herhalen we de geschiedenis met onze ouders. Van de nooit ophoudende en hopeloze inspanningen die we als klein kind deden om hun begrip en liefde te krijgen.
Kent u de FAQ-lijst op de website van Alice Miller? Hiermee kunt u, als u dat wilt, een therapeut proberen te vinden die het innerlijk kind erkent en partijdig is met het kleine meisje dat u was en met haar mee kan voelen. Ik wens u veel succes met het vinden van zo ’n wetende getuige, als u daarvoor kiest,
die u waarlijk helpt u te confronteren met de pijn uit uw kindertijd en uw authentieke emoties te ontdekken.
Gepke de Leef 4 maart 2017
Beste Liliane, ik ben in een juridische conflict met
de autoriteiten. Starcke wil dat voor de autoriteiten oplossen door mij op te sluiten en gedwongen ECT mishandelingen te geven. Dit is misbruik maken van de Bopz en politiek bedrijven.En niet alleen in mijn zaak gebeurd dit.Ook de
laatste Rm van 20 februari 2017 is af gewezen, iets wat sporadisch gebeurd. Het zogenaamde samenwerkingsverband tussen politie en ggz is erg eng Meer info over mijn situatie op FB. En nogmaals mijn situatie wordt steeds meer regel als uitzondering.en dat wil ik stoppen omdat de slachtoffers van types als Starcke ongezond de klinieken uitkomen en dan pas een gevaar voor de maatschappij zijn geworden.
Olane Roos 4 maart 2017
Beste Gepke,
Ja, u heeft gelijk dat de meesten die de klinieken
verlaten een gevaar blijven voor zichzelf en voor anderen, omdat zij geen wetende getuige vonden onder de hulpverleners en er zelf niet naar op zoek gaan. Waarom gaan ze niet op zoek
naar iemand die weet heeft van de gevolgen van verwaarlozing en mishandeling op lichaam en geest die het leed van het kind met hen mee kan voelen en de ouders niet spaart? Omdat zij net als de meeste hulpverleners het leed uit de eigen kindertijd niet willen zien en voelen en liever het afhankelijke kleine kind blijven van hun misbruikende ouders waar het ggz systeem het substituut voor is.
Dit ziekmakende systeem bestaat uit mensen waarvan de
meesten die daar werkzaam zijn hun leed als klein kind nog nooit gevoeld hebben en zich niet bevrijd van de dwang zich te gedragen als de agressors uit hun kinderjaren waar de schandelijke praktijken die u beschrijft en die me bekend zijn over vertellen als de gecodeerde taal van het kleine kind dat zij eens waren. Maar aangezien het een groot taboe is de eerste agressors te beschuldigen hebben de meesten die de klinieken verlaten niet de hulp gekregen die noodzakelijk is zich te bevrijden van de ellende uit hun vroege kindertijd
en blijven een gevaar voor de maatschappij. Want met hun onderdrukte geschiedenis herhalen zij met hun kinderen opnieuw de perverse opvoedingspraktijken waar zijzelf onder geleden hebben. En de hulpverleners die in hun waardigheid als kinderen zijn aangetast blijven de waardigheid van hun cliënten
aantasten met dwang, controle en ander misbruik.
Ik lees uit uw woorden bekommernis als u zegt dat u
anderen wilt behoeden dat zij in hun waardigheid worden aangetast, zoals u zelf ervaren heeft en daaruit spreekt een gevoelig hart. Maar zoals ik u schreef kunnen we anderen niet veranderen hun blindheid op te heffen want dat kunnen zij alleen
zelf als zij dat willen. Iedereen kan besluiten te veranderen en ervoor kiezen het eigen leed te zien en te voelen. Zowel de cliënt als de behandelaar kan dat. Het beste dat u kunt doen voor het kind dat u was is te werken aan uw verleden en de herhalingsdwang op te geven uw ouders, vooral uw moeder, te veranderen die gesymboliseerd worden in uw strijd begrepen te worden en een liefdevolle behandeling te krijgen van mensen die lijden aan een bevroren hart.
olane roos Mod • 10 maanden geleden
Olane Roos 2 maart 2017
Geachte mevrouw Rombout,
Van mijn collega, mevrouw P. Stärcke, kreeg ik een brief die u aan haar stuurde, doorgestuurd.
Ik begrijp uit uw brief dat u vragen heeft over hoe GGZ InGeest omgaat met euthanasie-aanvragen.
Ik zou u graag willen uitnodigen om hierover met mij en mijn collega mw A. Reijerse in gesprek te gaan.
Zou dat u schikken op 27 maart om 14.30 uur op onze locatie Overschiestraat 57, 4e etage
Ik hoor graag van u,
vriendelijke groet,
H. Schaffels
psychiater, geneesheer directeur
GGZ inGeest, raad van bestuur
Locatie Overschiestraat 57, Overschiestraat 57, Postbus 74077, 1070 BB Amsterdam
T (020) 788 5083
www.ggzingeest.nl
Deze e-mail ontving ik gisteren van Heleen Schaffels en Alexandra Reijerse. Uit de woorden is me duidelijk dat mijn brief kennelijk niet begrepen is. Ik schreef mijn open brief aan Paulan Stärcke niet omdat ik vragen heb over de manier hoe ggz InGeest omgaat met euthanasie aanvragen, maar om psychiaters en psychologen te doen stoppen de realiteit van het
kindermisbruik te mijden en zijn gevolgen in de vorm van psychische ziekten, omdat zij dan in een positie komen waarin ze anderen kunnen helpen te leven.
Men heeft die boodschap niet begrepen omdat zij zich afgesloten hebben voor hun eigen pijn als klein kind en bang zijn hun ouders te confronteren met het misbruik uit de vroegste jaren van hun leven en hun pijn te VOELEN.
Deze situatie binnen de ggz dat de meeste behandelaren geen toegang hebben tot hun eigen kindertijd en hun pijn dus nooit gevoeld hebben voor wat hen werd aangedaan toen ze nog heel klein en hulpeloos waren en de enorme consequenties die dat heeft, doet me denken aan wat Alice Miller schreef in Breaking Down the Wall of Silence over Friedrich Nietzsche die vanaf zijn kindertijd leed onder depressies, maar geen gehoor vond voor zijn lijden als kind omdat de doctoren zich gedroegen alsof ze alles beter wisten. In ieder geval welke medicijnen ze moesten geven en dat zijn ouders het beste gedaan hadden wat ze konden doen en dat ‘if they fell short of that goal, well, that’s only human.’ Maar als Nietzsche een wetende getuige was tegengekomen dan zou hij de ervaring voor het eerst in zijn leven gehad hebben van ontwakende gevoelens. Want alleen dan kan een persoon beginnen toegang te krijgen tot zijn of haar kindertijd met iemand naast zich die hem de waarheid niet onthoudt. Met zo’n ervaring, schrijft Miller, was Nietzsche vandaag de dag in staat geweest de medicatie in de prullenbak te gooien en de volgende woorden te spreken:
"Today I Know that we cannot be free if we forget, relativize, or forgive the horrors and brutalities suffered in childhood. Quite the contrary. To forgive crimes has been preventing me from feeling and realizing what was actually done to me since my childhood. I want to fight against forgetting, against the wholesale slaughter of memory in our clinics. I want to realise the memories blocked in me. I want to remember what I was forced to forget and know why I had to do so. I want to find out where I came from. I will no longer allow anyone to divert me from that search, to numb and confuse me with medicine or fool me with their theories. My illness helped me to hear the voice of the child I once was, the voice that I had tried to silence fors o long. And now I want only to follow that voice, because it has taught me more than all the books I have ever read….If you , psychiatrists and psychologists,stopped trying to evade the reality of child abuse and its consequenties in the form of psychic illnesses, if you had the courage to take up and use the keys, that remain lying untouched in your clinics, then doors would fly open and you would awake to life. Then you would be in a position to
help others to live. But your present state is dangerous because you go on endlessly destroying the human organism’s self-regenerating functions. And you even do this with a clear conscience, unnoticed by anyone, saying it is your “duty.” I will find people who know from their own experience how damaging it is to preach forgetfulness and forgiveness…."
Als een fictieve Nietzsche, zegt Miller ter afsluiting, en andere slachtoffers vandaag de dag in staat waren te voelen, denken en op deze manier te praten, zij geen drugs nodig hebben, suicide, perversies of criminele daden. Omdat, met het confronteren van de waarheid van onze kindertijd we onszelf kunnen bevrijden van destructieve en zelf-destructieve gedragspatronen. Dat is de nieuwe situatie waar ik voor pleit binnen de geestelijke gezondheidszorg en andere terreinen van onze maatschappij, zoals de politiek, het onderwijs en op juridisch vlak.